Տուրիզմը Հայաստանում կամ մի «հողաթափի պատմություն»

Բոլորս ուրախանում ենք, երբ լսում ենք Հայաստանում տուրիստների քանակի ավելացման մասին, սակայն մեզանից շատերը չեն մտահոգվում այն մասին, որ քանակը ուղղակի կապ ունի մեզ՝ տեղացիներիս հետ: Իսկ առավել մեծ կապ ունի սպասարկման ոլորտում աշխատող մարդկանց հետ:

    Երևանում արդեն բավականին շոգ է, և մի օր ընկերներով որոշեցինք գնալ Ջրաշխարհ հանգստանալու, սակայն մենք չէինք կարող գուշակել, որ այդ օրվանից այդքան հիշարժան պահեր կունենանք...սկսենք սկզբից

• Հասնելով տեղ հասկացանք, որ մեր մոտ եղած կանխիկ գումարը չի բավականացնում, և որոշեցինք քարտով վճարել կամ քարտից գումար հանել, սակայն ինչպես պարզվեց Ջրաշխարհի մոտակայքում ոչ մի նման հնարավորություն չկա...և մենք ստիպված հասանք Մասիվ:
• Զգեստափոխվելուց հետո գնացինք համապատասխան վայր, որպեսզի արկղի մեջ տեղավորենք մեր հագուստները, բայց ստիպված էինք բավականաչափ սպասել: Բայց զարմանալին դա  չէր, այլ այն, որ մեր սպասելու պատճառը ոչ թե մարդկանց հերթն էր, այլ...մի իրանցի տուրիստ: Իսկ ինչու՞մն էր բանը: Բանն այն էր, որ նրան ստիպում էին այլ զամբյուղ վերցնել: Եվ այն էր ամենածիծաղելին, որ աշխատողները պատճառաբանում էին, որ 3 հոգու հագուստ չի կարելի մի զամբյուղի մեջ դնել,  անհրաժեշտ է ևս մեկ զամբյուղ վերցնել: Իմ համար անհասկանալի տրամաբանություն - ինչ տարբերություն քանի հոգու հագուստ է, եթե այն տեղավորվում է արկղի մեջ...ինչ ասես չես տեսնի այդ 400 դրամի համար:

• Ատրակցիոններից մեկի մոտ մարդիկ հերթ կանգնելով ստանում էին անհրաժեշտ պարագաները, որպեսզի օգտվեն ատրակցիոնից: Օգտվելուց հետո այդ պարագաները հանձնվում էին հերթում առաջինը եղածին: Ամեն ինչ հարթ ընթանում մինչև մի «շյուստրի» իրանցու ի հայտ գալը: Նա «ելույթը» ավարտելուց հետո փորձում էր ինչ-որ կերպ համոզել, որ ևս մեկ անգամ օգտվի: Հասկանալի է, որ նրա ցանկաությունը բավարարել հնարավոր չէր, և տվյալ մասի աշխատողները դա նրան բացատրեցին....նրա ձեռքերից քաշելով ու նրա վրա բարձր գոռալով վռնդեցին այդտեղից:

«Գիշերային լաբիրինթոս» N2 ...կամ ինչպես հասնել Ուրուգվայ

«Երիտասարդական աշխարհ» ՀԿ-ն Հուլիսի սկզբներին նախաձեռնեց մի հայտնի և հետաքրքրաշարժ խաղ՝ «գիշերային լաբիրինթոս» անվանմամբ: Այն հետաքրքիր էր մի քանի տեսանկյուններից, քանի որ խաղի ընթացքում անհրաժեշտ է գործել արագ, շուտ կողմորոշվել, լավ ծանոթ լինել քաղաքին, ինչպես նաև ունենալ համապատասխան ինֆորմացիա ու ինտելեկտ:

     Եվ այսպես այսօր կայացավ խաղի երկրորդ փուլը, որի ընթացքում զգացինք խաղի բարդության իրական աստիճանը: Խաղի առաջադրանքները միտումնավոր կշրջանցեմ, քանի որ հետագայում նրանցից լավագույնները հետագայում հնարավոր է նորից կիրառվեն: Իսկ երեկվա մեր առաջադրանքները անկասկած այդպիսիք էին:  Իսկ այժմ անդրադառնանք մեր «տանջանքներին», սակայն թիմի անդամները շատ հնարավոր է, որ այնքան էլ համաձայն չլինեն չակերտների հետ: .

    Քայլարշավը սկսվեց «Ցիտադելի» մոտից: Որոշ ժամանակ քննարկումներից հետո որոշեցինք լուծումը գտնելու համար խմբից մի քանի հոգով շարժվել դեպի Հրապարակ, իսկ մյուս մասը գնաց Մատենադարան: Պետք է չմոռանալ նշել, որ փոխադրամիջոցը մեր հավատարիմ ոտքերն էին: Ցանկություն չունենալով գիդի ընդունակություններս զարգացնել, միանգամից ներկայացնեմ մեր անցած ուղին: Այդ երեկոյի(գիշերվա) ընթացքում մենք հասցրեցինք լինել

Հրապարակում -> Գիտությունների ակադեմիայում -> Վրաստանի դեսպանատան ՆԱԽԿԻՆ շենքում գործող հյուրանոցի մոտ -> Ուրուգվայի ԵՐԵՎԱԿԱՅԱԿԱՆ դեսպանատան մոտ -> և վերջապես վերջնակետի Ուրուգվայի դեսպանատան մոտ: Արդյունքում մնացին հոգնած ոտքեր և լավ հիշողություններ:

Իսպանական օրինակով, հայկական «դուխով»

Հայաստան 4-1 Մոնտենեգրո

...դժվար է վերհիշել իսպանական որևէ բան, բայց ամեն-ինչ հերթով...

    Հայաստանի անկախացումից հետո ավանդույթ դարձավ արտասահմանցի մարզիչներ հավաքական հրավիրելը: Եվ բացի լուսահոգի Յան Պորտերֆիլդից մնացած մարզիչների օրոք մեր թիմը ուղղակի գոյատևում էր՝ մեր նյարդերի հաշվին: Անցած խաղաշրջանում դանիացի Սերիցլևի գլխավորությամբ մեր երիտասարդական հիանալի ելույթներ ունեցավ, և իր հեղինակությամբ այդ շրջանում գերազանցում էր նույնիսկ ազգային թիմին: Եվ նրա հեռանալուց հետո շատերի մոտ կասկածանք կար հետագա արդյունքների վերաբերյալ....բայց  դա շարունակվեց այնքան մինչև եկավ հայ երիտասարդ մարզիչների ժամանակը:

     Ազգայինը բավականին լավ խաղ անցկացրեց ռուսների հետ, սակայն դա չպետք է լիներ վերջին շրջանի գլխավոր ֆուտբոլային իրադարձությունը... Հունիսի 7-ին առանց նախորդ շրջանի առաջատարներ Հենրիխ Մխիթարյանի, Հովհաննես Գոհարյանի, Լևոն Հայրապետյանի մեր երիտասարդականը ՖԱՆՏԱՍՏԻԿ հանդիպում անցկացրեց՝ ջախջախելով Մոնտենեգրոյի հավաքականին: Բայց այդքանը ասել կնշանակի ոչինչ չասել: Եվ այսպես՝

• մեր հավաքականը գլխով գոլ խփեց «հսկաների» հավաքականին
• մոտ 80 րոպե խաղաց 10 հոգով
• մեր թիմը խփած գոլերից բացի ստեղծեց ևս 6-7 իրական գոլային պահ
• դիմակայեց վատ մրցավարությանը
• ցուցադրեց հիանալի թիմային խաղ

Հայաստանի ֆուտբոլային ապագան ակնհայտ է՝ հաշվի առնելով իսպանական փորձը: Նախ մենք իսպանացիների նման սկսել ենք տարբեր հավաքականներում միանման գործել: Բացի դրանից մենք իսպանացիների նման սկսել ենք խաղալ կարճ փոխանցումներով, արագ, մտածված ֆուտբոլ:

P.S. Սակայն մենք կարող ենք գերազանցել նրանց, քանի որ նրանք չունեն մեր «դուխը»

Ռուսների բերանները չկարողացանք փակել

    «Եթե նման կարգի մրցակիցների հետ խաղերից առաջ մեզ մոտ նման անհանգստություն է առաջանում, ապա նույնիսկ չգիտեմ, թե ինչ ասեմ»-Ռուսաստանի հավաքականի նախկին հարձակվող Սերգեյ Յուրան:

    «Այդ էր պակաս, որ նույնիսկ արդեն հայերի հետ մեզ համար անհաջող խաղեր լինեն:» - Ռուսաստանի հավաքականի եւ անգլիական "Մանչեսթեր Յունայթեդի" նախկին կիսապաշտպան Անդրեյ Կանչելսկիս:

    Նմանատիպ կարծիքներ էին տիրում Ռուսաստան - Հայաստան խաղից առաջ: Այնուհետև մեր հավաքականը մեկնեց Սանկտ-Պետերբուրգ և ...  ՌՖՄ առաջին փոխնախագահ Նիկիտա Սիմոնյանը ներողություն է խնդրել Հայաստանի հավաքականից, քանի որ Ռուսաստանի ֆուտբոլային միության ներկայացուցիչները ուշացման պատճառով չեն կարողացել դիմավորել: Դա այն դեպքում երբ հավաքականի ինքնաթիռը վայրէջք էր կատարել 34 րոպե ուշացումով:

    Այս ամենից հետո մեկնարկում է հանդիպումը: Չխորանալով մանրամասների հետ նշենք, որ մեր թիմը աչքի ընկավ լավ խաղով, նույնիսկ առաջ անցավ հաշվի մեջ, բայց պաշտպանությունում թույլ տված սխալների արդյունքում գրանցվեց 3-1 հաշիվը: Ընդմիջմանը այցելելով ռուսական հեղինակավոր soccer.ru կայքը նկատեցի մեր հավաքականի բառից բուն իմաստով անկրկնելի կազմը...բոլոր խաղացողները խաղում էին........0 համարի մարզաշապիկով և մեկնարկային կազմի 11 խաղացողներից 8 դիրքերը սխալ էին նշված (նույնիսկ պատահական դասավորելով դժվար էր նման արդյունքի հասնել) 

Որտե՞ղ է հիմա Ժորա Հովհաննիսյանը

Մոտենում է Ռուսաստանի և Հայաստանի հավաքականների միջև պատասխան հանդիպումը: Եվ բոլորիս հետաքրքրում է, թե ինչ մարզավիճակում են գտնվում մեր առաջատար խաղացողները՝ Հենրիխ Մխիթարյանը, Յուրա Մովսիսյանը: Բացի դրանից պակաս հետաքրքրություն չի առաջացրել ինտերնետում հայտնված այն նորությունը, որ հայազգի Արազ Օզբիլիզը համաձայնվել է հանդես գալ մեր դրոշի ներքո:

     Մի կողմ դնելով այդ ամենը եկեք տեղափոխվենք 6-7 տարի առաջ..

Այն ժամանակ հայկական ֆուտբոլի ամբողջ հույսը կապված էր 2 տաղանդների հետ: Նրանք էին Էդգար Մանուչարյանը և Ժորա Հովհաննիսյանը: Էդգարը թեև հիմա էլ հանդիսանում է մեր գլխավոր թիմի առանցքային խաղացողներից մեկը և Հայաստանի առաջնության ռմբարկուներից մեկը, սակայն դա նույնիսկ մոտ չէ այն սպասելիքներին, որոնք կային ֆուտբոլասերների շրջանում: Սակայն իրավիճակը շատ ավելի բարդ է Հայաստանի բոլոր ժամանակների լավագույն ֆուտբոլիստի՝ Խորեն Հովհաննիսյանի որդու դեպքում: 17 տարեկանում տեղափոխվելով հունական «Օլիմպիակոս» և զրկված լինելով խաղային պրակտիկայից նա հասցրեց խաղալ բազում հունական թիմերում, իսկ 2010 թվականին տեղափոխվեց ռուսական «Սատուրն», սակայն ինչպես հայտնի է այս թիմը չշարունակեց իր ելույթները պրեմիեր-լիգայում և լուծարվեց: Եվ Հովհաննիսյանը նորից դուրս է մնացել մեր տեսադաշտից, նա հայտավորված չէ նաև «Սատուրն-2»-ի կազմում:

     Եվ կարծում եմ բոլորիս համար էլ  հետաքրքիր և մեր հավաքականի համար օգտակար կլինի նրա մասին ինֆորմացիան (չմոռանանք, որ նա ընդամենը 24 տարեկան է): Փորձենք այդ հարցը ուղղել հայկական ֆուտբոլային լրատվամիջոցներին (totalfootball.am-ին, armfootball.com-ին, armsport.am-ին, «ֆուտբոլ +» շաբաթաթերթին):

     Դե ինչ սպասենք արձագանքներին:

Մի «սպեկուլյանտի» խոսք

     Նախաբան .

Թեև նախորոք որոշել էի Մայիս-Հունիս ամիսներին նոր գրառումներ չանել՝ քննաշրջանի զբաղվածության հետ կապված, սակայն շաբաթն ուրբաթից շուտ եկավ և «ստիպված» էի փոխել որոշումս:

    Ի սկզբանե այս կիսամյակի համար բավականին հանգիստ, ինչ-որ տեղ հաճելի հանգուցալուծում էր  սպասվում՝ կապված առարկաների հասկանալի լինելով և դասախոսների դեպի ուսանողը ունեցած բարյացկամ վերբերմունքով: Եվ ամեն ինչ իր հունով էր գնում... որոշակի քանակությամբ գնահատականներ արդեն հասցրել էին իրենց տեղը գտնել «զաչոտնիկի» մեջ: Եվ ահա հասավ բակալավրիատի ամբողջ քառամյա կուրսի ամենահեշտ առարկաներից մեկի (ու սա սուբյեկտիվ գնահատական չէ) ստուգարքի օրը...

    Մաս 1.

Ինչպես միշտ լավ տրամադրությամբ ներկայանում եմ ստուգարքին: Ամեն ինչ ընթանում է սովորականի նման (կամ ավելի լավ): Վերջապես հասնում է գիտելիքներս «ի ցույց դնելու» իմ հերթը («սովորական» կոչված մթնոլորտը շարունակվում է): Դասախոսը հայտնում է կարծիք, որ առավելագույն գնահատական ստանալու համար պետք է լրացուցիչ հարցի  պատասխանել, որոշում է հարցը: Սակայն այդ հարցին անմիջապես պատասխանելու հնարավորություն չի տրվում՝ պատճառաբանելով, որ էլի ուսանողներ կան, որ պետք է պատասխանեն, և ուղարկում է «ստիպողական» պատրաստվելու (աբսուրդ N1): Ինչևէ...անցնենք  հաջորդ մասին...գլխավոր իրադարձությունները դեռևս առջևում են:

Քաղցկեղը մեր առօրյայում

     Կանցերոգեն տերմինը առաջացել է անգլերեն cancer (քաղցկեղ) բառից: Նշանակում է քիմիական կամ ֆիզիկական ազդեցություն մարդու օրգանիզմի վրա, որը մեծացնում է չարորակ ուռուցքի առաջացման հավանականությունը: 

    Այժմ մեր շրջապատից դիտարկենք մի քանի իրեր, որոնք իրենց մեջ պարունակում են մեծաքանակ կանցերոգեն նյութեր:

1. Բազմոցներ

10 տարուց ավելի օգտագործված բազմոցների, աթոռների սպունգները (гупка) փչանալով սկսում են արտադրել առողջության համար վտանգավոր նյութեր:

4. Պարաֆինե մոմեր

Այն մոմերը, որոնք պատրաստված են պարաֆինից պարունակում են առողջության համար վտանգավոր 11 նյութեր, որոնցից 2-ը կանցերոգեն են: