Մարշրուտկայի ֆենոմենը

    Բոլորիս կյանքում էլ պատահել է, երբ ժամանակի որոշակի պահի անհրաժեշտ է կենտրոնանալ և որևէ կարևոր հարցի լուծում գտնել: Բայց այդպիսի դեպքերից մեծամասնության դեպքում դա մեզ չի հաջողվում, և այդ պահին մեզ թվում է անիրագործելի խնդիր: Այս երևույթը կարող է հետևանք լինել մեծ լարվածության, որը կա տվյալ պահին: Սակայն որոշ ժամանակ անց, շատ անսպասելի վայրում մենք կարող ենք գտնել այդքան բարդ թվացող հարցի պատասխանը: Սա որպես ներածություն:
    Իսկ այսօրվա գլխավոր թեման հետևյալն է. ինչու՞ է դա առավել հաճախ տեղի ունենում երթուղայինների մեջ: Հաշվի առնելով այն վիճակը, որը տիրում է երևանյան տրանսպորտներում՝ դժվար է խելամիտ պատասխան գտնել: Կարծես, թե ստեղծված են բոլոր անհրաժեշտ պայմանները, որպեսզի մենք ներերթուղային իրարանցումից բացի որևէ այլ բանի մասին մտածել չկարողանանք: Սակայն արի ու տես, որ դա այդպես չէ:
  Իսկ ո՞րն է այն բացառիկ երևույթը, որը մեզ թույլ է տալիս նման ոչ բարենպաստ պայմաններում «ստեղծագործել»: Ես դա վերագրում եմ գիտակցություն-ենթագիտակցություն անցումներին: Հայտնվելով անցանկալի իրավիճակում՝ մեր գիտակցությունը ցանկանում է մտովի հեռանալ այդտեղից և ցրվել: Այսպիսով «ղեկավարումը հանձնվում է» ենթագիտակցությանը: Իսկ վերջինս, որպես մտածելու թեմա ընտրում է վերջին ժամանակների մեր համար ամենակարևոր թեման (մեծ հավանականությամբ դա լինում է այդ կարևոր հարցը, որի լուծումը դեռ չենք գտել): Այսպիսով՝ հայտնվելով մի իրավիճակում, որտեղ բացակայում է լարվածությունը, և «անջատված են» արտաքինից եկող ազդակները (գիտակցությունը ցանկանում էր հեռանալ տվյալ իրավիճակից, և անտեսում է արտաքին շատ երևույթներ), մենք կարող ենք հանգիստ մտորել և օգտագործել մեր ողջ պոտենցիալը:

P.S. Այստեղ տեղին է հիշել «քաղցած արվեստագետ» արտահայտությունը... միգուցե այն ճիշտ է՞:

Մի բակալավրի խոսք...

Այսօր կատարվեց պատմական իրադարձություն: Երևանի Ճարտարապետության և Շինարարության Պետական համալսարանը ավարտեցին Տեղեկատվական տեխնոլոգիաների առաջին «մասնագետները»: Դիպլոմային զեկույցս ներկայացնելուց հետո՝ ելնելով պարապությունից և ասելիքի առատությունից չդիմացա ու միացրեցի համակարգիչը: Արդյունքը ներկայացնում եմ առանց փոփոխությունների.

«Ահա և վերջ: Եվս մեկ անգամ չարդարացան այն սպասելիքները, որոնք կային “դաժան” հանձնաժողովից: Եվս մեկ անգամ ոչ շատ լավ պատրաստ լինելով(իմ սուբյեկտիվ կարծիքով) ես նորից հավանաբար կստանամ այդ գնահատականը: Եվ իմ համար հիմա շատ դժվար է գնահատական տալ դա լավ է, թե վատ: Դա կարող է և իրականում արժանի է գերազանց գնահատականի, սակայն ես որպես իմ կատարած աշխատանքի «ներսի մարդ» գիտակցում եմ, որ իմ ելույթի ժամանակ ես չներկայացրեցի այն ամբողջ տեղեկատվությունը և աշխատանքը, որը կատարված էր: Հնարավոր է, որ դա հետևանք է միշտ ինձնից ավելին պահանջելու, բայց նույնիսկ այն դեպքում, երբ դա ճիշտ է, ես գտնում եմ, որ մարդ կարող է դրսևորել իրեն, երբ սպառում է այն ամբողջ ունակությունները, որն ինքն ունի:
Եվ իմ որոշումն է. սա պետք է փոխվի: Քանի որ միայն մրցակցային և խիստ միջավայրում են մարդիկ կատարելագործվում: Ու թեև այդ պահին կարող է թվալ, որ այդ խստությունը մեր դեմ է ուղղված, սակայն մեր միանշանակ դիրքորումն է, որ թեկուզ մեր դեմ ուղղված գործողությունները մեզ ստիպում են ավելի ուժեղ լինել: Սա անխոս վիճահարույց փաստ է, և քիչ չեն դեպքերը, երբ մարդիկ շատ ժամանակ հետո էլ չեն գնահատում այն մարդկանց, որոնք իրենց ստիպել են աշխատել:
Ու նորից անդրադառնանք գլխավորին: Դա վառելանյութի ավելցուկն է, որը մնում է քո սպասվածից ավելի հեշտ քննությունը հանձնելուց հետո: Եվ գլխավոր վնասը, որը կարող է հասցնել այդ հանգամանքը` դա մարդուն ավելի ալարկոտ և ինքնավստահ դարձնելն է: Այսքանը:
Ուղիղ միացումը տեղի էր ունենում ճարտարապետա-շինարարական համալսարանից, որը տվեց իր առաջին այթիշնիկներին:»

Bye 2011 !!!

    Ահա և վերջ: Ավարտվում է 2011 թվականը և նորից սկսվեց նախատոնական եռուզեռը: Այս տարեվերջը առանձնահատուկ է նրանով, որ ավելի թեժ են դարձել ավելորդ առևտրի մասին խոսակցությունները: Գնալով ավելի շատ մարդիկ են համաձայնվում Նոր Տարին տանջանքից ուրախության վերածելու մտքի հետ: Հուսանք, որ մյուս տարի մարդիկ կսկսեն մտածել Սուրբ Ծնունդը Ամանորից կարևորելու մասին: Հայկական ավանդական կենացի չվերածելով՝ շնորհավորում եմ բոլորին և մաղթում նոր անմոռանալի, հաճելի պահեր:

P.S. Մայաներին էլ չհավատաք ))) 

ACM Ծրագրավորման մրցույթ և մեր ՏՏ-ի ոլորտի վիճակը

    Նոյեմբերի 29-ին կայացավ ամենամյա ACM ICPC ծրագրավորման մրցույթի հայաստանյան փուլը: Սա շատ հեղինակավոր մրցույթ է և հովանավորվում է IBM-ի կողմից: Այն բաղկացած է մի քանի փուլերից, և տարածաշրջաններում մրցելով՝ աշխարհի լավագույն թիմերը մասնակցում են եզրափակիչ փուլին: Թիմերը ներկայացնում են համալսարանները, ամեն թիմ բաղկացած է 3 հոգուց:

    Վերջին շրջանում Հայաստանում շատ է նշվում, որ առաջնային ուղղություն է համարվում ՏՏ ոլորտի զարգացումը: Սակայն ելնելով այն արդյունքներից, որոնք ցույց են տալիս հայերը այս մրցույթում արդյունքներն այնքան էլ գոհացուցիչ չեն: Թեև Հայաստան - Վրաստան - Ադրբեջան եռյակի մեջ հայկական թիմերը առավելություն ունեն, սակայն ռուսական, ուկրաինական թիմերի հետ համեմատած աշխատելու դեռ տեղ կա:

    Այսպիսի իրավիճակում հայտնվելու պատճառները բավականին պարզ են: Հայաստանում համապատասխան մակարդակի վրա դրված չեն թիմերի հետ աշխատանքները: Ընդամենը մեկ - երկու համալսարանում է մշտական աշխատանք կատարվում այս ուղղությամբ, մնացածները թիմերը հավաքագրում են մրցույթից անմիջապես առաջ: Իսկ այդպես արդյունք ակնկալելն իզուր գործ է: Բայց սա արդեն վերջին շրջանն է աշխատանքի՝ մինչ այդ պետք է համապատասխան աշխատանք տարվի դպրոցներում: Իսկ այդպիսի գործընթացներ կան միայն մի քանի մասնավոր դպրոցներում: 

    P.S. Ամեն դեպքում հաջողության հասնելու ամենամեծ գրավականը ինքնուրույն աշխատանքն է, իսկ պետությունը կարող է գոնե տեղեկատվությունն ապահովել:

Դուբլինի կարևորությունը Ավարայրի նկատմամբ

Ուղղակի անկարելի էր չանդրադառնալ այս թեմային: Այսօր փառահեղ, պատմական, հնարավոր է անկրկնելի օր է մեր կյանքում: Ֆուտբոլի Հայաստանի հավաքականը տարավ 3-րդ անընդմեջ խոշոր հաշվով հաղթանակը՝ 4-1 հաշվով ջախջախելով Մակեդոնիային: Եվ այժմ իրական, տեսանելի շանս առաջին անգամ դուրս Եվրոպայի առաջնությոան ընտրական փուլ: Ընդամենը անհրաժեշտ է հաղթել Իռլանդիային, և կերտել նոր պատմություն: Եվ եթե 1560 տարի առաջ մեր հերոսները պայքարում էին իրենց արժեքները պահպանելու համար, ապա մեր այսօրվա հերոսները մեզ հնարավորություն են տալիս զգալ մեզ համար նոր արժեքի համը: Դա է Եվրոպայի առաջնությունը: Մնում է մեկ բան ավելացնել: Հաջողություն մեզ:

«Հայության հարատևման գրավականները-2» կամ հաջողության ռեֆերատը

    Հայաստանում նույնպես առաջանում են կրթությանը հովանավորելու, ֆինանսավորելու ավանդույթներ: Այդպիսի ծրագրեր է իրականացնում նաև «Բարեպաշտ սերունդ» հիմնադրամը, որը ամեն կիսամյակում տրամադրում է կրթաթոշակներ և փոխհատուցում ուսման վարձեր: Դրանք իրականացվում են մրցույթների տեսքով: Եվ այս կիսամյակի մրցութային թեմաները նպատակ էին հետապնդում պարզել Հայաստանին, հայությանը սպառնացող խնդիրները, և այն հանգամանքները, որոնք կարող են օգտակար լինել հայապահպանման գործում: Այդ թեմաներից մեկը «Հայության հարատևման գրավականներն» էր: Ներկայացնեմ իմ ներկայացրած ռեֆերատը,......որը ինձ հաջողություն բերեց :):

ՀԱՅՈՒԹՅԱՆ ՀԱՐԱՏԵՎՄԱՆ ԳՐԱՎԱԿԱՆՆԵՐԸ

Ով է իմ համար հայը 

           Շատերի համար շարունակում է անպատասխան հարց մնալ, թե ինչպես է կարողացել հայ ազգը պահպանել իր գոյությունը բազում դարերի ընթացքում այն դեպքում, երբ շատերը դադարել են գոյություն ունենալ: Դրան ավելացնելով նաև հայերի տարբեր երկրներում  ծավալած ծաղկուն գործունեությունը՝ նրանք ստիպված են համակերպվել, որ հայը Երկիր մոլորակի վրա ապրելու համար ամենակենսունակ մարդն է:

Տուրիզմը Հայաստանում կամ մի «հողաթափի պատմություն»

Բոլորս ուրախանում ենք, երբ լսում ենք Հայաստանում տուրիստների քանակի ավելացման մասին, սակայն մեզանից շատերը չեն մտահոգվում այն մասին, որ քանակը ուղղակի կապ ունի մեզ՝ տեղացիներիս հետ: Իսկ առավել մեծ կապ ունի սպասարկման ոլորտում աշխատող մարդկանց հետ:

    Երևանում արդեն բավականին շոգ է, և մի օր ընկերներով որոշեցինք գնալ Ջրաշխարհ հանգստանալու, սակայն մենք չէինք կարող գուշակել, որ այդ օրվանից այդքան հիշարժան պահեր կունենանք...սկսենք սկզբից

• Հասնելով տեղ հասկացանք, որ մեր մոտ եղած կանխիկ գումարը չի բավականացնում, և որոշեցինք քարտով վճարել կամ քարտից գումար հանել, սակայն ինչպես պարզվեց Ջրաշխարհի մոտակայքում ոչ մի նման հնարավորություն չկա...և մենք ստիպված հասանք Մասիվ:
• Զգեստափոխվելուց հետո գնացինք համապատասխան վայր, որպեսզի արկղի մեջ տեղավորենք մեր հագուստները, բայց ստիպված էինք բավականաչափ սպասել: Բայց զարմանալին դա  չէր, այլ այն, որ մեր սպասելու պատճառը ոչ թե մարդկանց հերթն էր, այլ...մի իրանցի տուրիստ: Իսկ ինչու՞մն էր բանը: Բանն այն էր, որ նրան ստիպում էին այլ զամբյուղ վերցնել: Եվ այն էր ամենածիծաղելին, որ աշխատողները պատճառաբանում էին, որ 3 հոգու հագուստ չի կարելի մի զամբյուղի մեջ դնել,  անհրաժեշտ է ևս մեկ զամբյուղ վերցնել: Իմ համար անհասկանալի տրամաբանություն - ինչ տարբերություն քանի հոգու հագուստ է, եթե այն տեղավորվում է արկղի մեջ...ինչ ասես չես տեսնի այդ 400 դրամի համար:

• Ատրակցիոններից մեկի մոտ մարդիկ հերթ կանգնելով ստանում էին անհրաժեշտ պարագաները, որպեսզի օգտվեն ատրակցիոնից: Օգտվելուց հետո այդ պարագաները հանձնվում էին հերթում առաջինը եղածին: Ամեն ինչ հարթ ընթանում մինչև մի «շյուստրի» իրանցու ի հայտ գալը: Նա «ելույթը» ավարտելուց հետո փորձում էր ինչ-որ կերպ համոզել, որ ևս մեկ անգամ օգտվի: Հասկանալի է, որ նրա ցանկաությունը բավարարել հնարավոր չէր, և տվյալ մասի աշխատողները դա նրան բացատրեցին....նրա ձեռքերից քաշելով ու նրա վրա բարձր գոռալով վռնդեցին այդտեղից: